Seksforum

Auteur Topic: Slachtoffer van seksueel misbruik  (gelezen 1906 keer)

Lenie

  • Beginnend lid
  • **
  • Berichten: 56
  • Karma: +1/-0
    • Bekijk profiel
Slachtoffer van seksueel misbruik
« Gepost op: 4 november 2014, 00:31:00 »
Het valt me op dat veel lesbische vrouwen een seksuele nare ervaring hebben in de jeugd zoals ik.
Wie van jullie is in de jeugd misbruikt en heeft dit ervoor gezorgd dat je besloten hebt om nooit meer een man / pik in je leven te willen?

Meisje bi

  • Welkom op het seksforum
  • *
  • Berichten: 33
  • Karma: +0/-2
  • Geslacht: Vrouw
    • Bekijk profiel
Re: Slachtoffer van seksueel misbruik
« Reactie #1 Gepost op: 26 mei 2015, 07:30:53 »
Ik ben biseksueel dus ook een soort lesbisch maar ik werd nooit seksueel misbruikt.

anoniem

  • Welkom op het seksforum
  • *
  • Berichten: 1
  • Karma: +0/-0
  • Geslacht: Vrouw
    • Bekijk profiel
Re: Slachtoffer van seksueel misbruik
« Reactie #2 Gepost op: 14 mei 2017, 22:17:48 »
Ik ben geslagen, vernederd, mishandeld, gewurgd en als vuil achter gelaten.
Hij spuugde in mijn gezicht en trok aan mijn paardenstaart zo hard!!
Ik kon niets anders dan gehoorzamen. Ik zat in zijn greep en ik was bang!

Wat ik hierboven schreef!
Veel woorden en veel pijn. Al met al heeft de hele verkrachting misschien anderhalf uur geduurd.
Maar nooit is het uit mijn hoofd. Geen nacht slaap ik rustig zonder nachtmerrie.

Geen ontmoeting met een man zonder dat mijn hart sneller gaat kloppen van angst.
Paniekaanvallen en ruzie met mijn huidige man horen er allemaal bij.
Tijdens de seks verkramp ik als hij verkeerd naar mij kijkt. Als ik hem net even niet goed begrijp.
Ik ben bang van mijn eigen man. Hij is goed voor mij en heeft altijd goed voor mij gezorgd maar de herinneringen aan het Kralingse bos op 24 april 2001 blijven mij ALTIJD bij.

Daar werd ik verkracht.
Daar werd mijn ziel vermoord.
Nooit meer dezelfde leuke meid.
Bang voor iedereen.
Nooit meer in de lift. Bang dat een man instapt.
Nooit meer alleen op stap.

Ik was Godverdomme 14 jaar!!!!
Ik heb geen aangifte gedaan. Ik heb het mijn ouders niet vertelt.
De blauwe plekken verstopt. Na een paar maanden durfde ik het te zeggen tegen mijn zus Sandra.
Sandra vertelde het aan mijn ouders.

Ik schaamde mezelf maar maakte niet uit. Ik was toch al dood van binnen.
Ik praat er nooit over. Ik wil geen veroordeling van andere mensen.
Dat dus!